van onder naar boven (de rivieren)

Na een lang en heerlijk weekeinde met familie in Maastricht weer vertrokken richting thuishaven, dit maal met de stroom mee, voor zover mogelijk althans. Onder weg leuke ligplaatsen aangedaan, zoals bij WSV de Paesplas in Gennep, prachtig gelegen in een zijarm van de Maas midden in de natuur. Je kunt er donder op zeggen dat er altijd een paar mannetjes klaar staan om je landvast aan te pakken. Soms kom je voor verrassingen te staan tijdens het varen. Denk je dat je af moet meren in een sluis en wacht je keurig dat alle binnenvaartschepen afgemeerd hebben, blijkt het een doorvaartsluis te zijn (in Heumen in het Maas-Waalkanaal) met lichten die als stoplichten fungeren. Ja ja, varen blijft avontuurlijk. Het valt trouwens op dat bij heel veel sluizen gewerkt wordt aan verdubbeling van de capaciteit, blijkbaar zit er toekomst in het vervoer over water.

Voor Nijmegen de Waal op gevaren, nou dan weet je het wel, met een flinke stroom tegen verminderd te snelheid zienderogen. In Nijmegen werd alles in gereedheid gebracht voor de vierdaagse, een nachtje gelegen in de wel erg krappe passantenhaven.
Nijmegen is altijd goed voor een uitstapje richting restaurant of goede film. Ditmaal met vriendin Marianne naar de film Rouille et d'Os geweest, erg goed.
Volgende dag richting Arnhem vertrokken

Eenmaal op het Pannerdens kanaal aangekomen overvalt je een ware sensatie. Het landschap zie je veruit in de diepte liggen en je dondert letterlijk met een noodgang naar beneden. Voor de EH 64 betekent dat een snelheid van 13 km/u of 7 kn, terwijl ik normaal tegen tussen de 7 en 10 km/u vaar. Met stroom tegen haal ik met moeite 6 km/u. Het is wel opletten geblazen, want je ligt zo uit koers.


In Zutphen aangelegd in de oude historische haven naast de Walravina van oud collega Edu en Nellie. Zij zijn erg actief bij de LVBHB, de Landelijke vereniging tot Behoud van het Historisch Bedrijfsvaartuig. Omdat de EH 64 van oorsprong een voormalig vissersschip (Markerrondbouw) van de Zuiderzee is uit 1940, vonden zij dat ik ook maar eens lid moest worden van hun vereniging. Zo gezegd, zo gedaan. In de oude haven lag een oud brugschip dat ze aan het opknappen zijn. Er werd net een prachtige op maat gemaakte wenteltrap ingelast.

Brugschepen vormden voor de komst van de stalen verkeersbruggen een mobiele oeververbinding, te vergelijken met de huidige pontonbruggen van het leger. Er gingen ook trams met wagons overheen met soms fatale gevolgen. Als er een schip aankwam werd het middengedeelte verwijderd. Dat moet een hele kunst zijn geweest als er veel stroom op de rivier stond. Probeer maar eens bij afvaart recht voor de opening te komen. In de jaren vijftig zijn de laatste schipbruggen opgeheven. Het brugschip in Zutphen gaat gebruikt worden voor vaste exposities, films en lezingen.
In Zuthpen een pauze ingelast omdat de thuishaven dan wel heel snel dichterbij komt.


Zowel Zutphen als Deventer zijn bijzonder fraaie Hanzesteden, zeer de moeite waard om een historische wandeling door te maken.

Verleden jaar heb ik de IJssel op gevaren en heb ik er voor mijn gevoel zeer lang over gedaan. Ditmaal is de IJssel af een genot om te varen, zeker met het aangename weer wat ik had. Net in Kampen afgemeerd barstte er een stortbui los, geen probleem voor de EH 64, deur dicht van de stuurhut en je zit droog. Ik kon nog net de mast omhoog trekken toen de eerste druppels begonnen te vallen. Vriend Kees kwam aan boord en ja, wat scheelt het dan.


Het Ketelmeer/IJsselmeer was wat bokkig de volgende dag. Met een beetje tegenwind Z/W heb je dat al gauw. In Urk aangelegd om te bunkeren. In een iets meer half lege tank gaat al snel 120 liter diesel, tel uit je verlies...

Bij het afzetten van de wal, even niet opgelet, met als gevolg een barst in de ruit, sorry. Op dinsdag 17 juli veilig afgemeerd in de oude haven te Enkhuizen.

Al met al heb ik bij deze tocht (rondje zuid)
29 sluizen gehad, 102 vaaruren gemaakt en ben ik 23 dagen onderweg geweest. Het was een mooie tocht, veel mensen aan boord gehad en volop genoten. Zeg nou zelf, wie wil dat niet?

Naar het Bassin

De Wiilemsroute is een leuk alternatief door België om niet via het Julianakanaal Maastricht te bereiken. Het is er rustig en je vaart door een mooie natuur. Maat/broer Ger maakte onderstaande foto's en voer twee dagen mee. In België gaat het er wel anders aan toe in de sluis. Niks geen camera's en bediening op afstand....bloembakken op de sluis en een sluiswachter die met een haak je landvast belegd op de kade, dat is pas service! Af en toe komt er een groot schip langs en dan denk je, past dat er wel in? Zeker wel, deze schepen zijn erop gemaakt.

Helaas werd sluis 19 voor Maastricht niet bediend.

Bij de binnenvaart van het Bassin in Maastricht kijk je naar industrieel erfgoed, oude vervallen gebouwen die wellicht eens een andere bestemming krijgen. De oude haven is verworden tot passantenhaven en de gebouwen eromheen zijn gerestaureerd en hebben een andere bestemming gekregen en waarbij de kelders op kade niveau tot intieme restaurantjes zijn omgetoverd.

Eerst moet je nog door een oude sluis.

Eenmaal binnen moest de mast natuurlijk omhoog anders is de EH 64 geen echt schip. Nu is dat geen onoverkomelijk probleem, binnen een kwartier staat ie fier overeind.

Na een heerlijk weekeinde Maastricht en een gezellig feest van zus MJ samen met de schipperse en twee andere broers de Maas opgevaren richting Juliana kanaal, heerlijk om de trossen weer los te kunnen gooien.

12 x omhoog met gebreken

Je denkt dat fietsen naar het zuiden een inspannende bezigheid is, maar varen is dat ook! Na een korte tocht door de Biesbosch waar we even vastliepen (die 1.20 diepgang is wel erg vaak spelbreker dit seizoen), geen nood, een aardige passant is maar al te graag bereid je een zetje te geven met zijn bijboot en een goede plek voor de nacht aan te wijzen. Met Tarina en Vincent aan boord de volgende dag verder gevaren de Amer af richting Den Bosch. Oud-Heusden is een leuke tussenstop. In Den Bosch een dagje rust ingelast en de stad bekeken, uiteraard een bezoek gebracht aan de St. Jan en een kaarsje opgestoken voor Paul die die dag geopereerd zou worden.

De start van de Zuid-Willemsvaart begint met sluis 0 in Den Bosch. Verval 2,50 omhoog en zo gaat het door tot sluis 15 in Weert. Bij iedere sluis gaat het een paar meter omhoog, soms wel 5 meter. Een keer ging het mis, toen was de inkomende stroom zo sterk dat ik de landvasten niet meer hield en EH 64 de andere kant van de sluis op stoof ! Paniek, de dichtstbijzijnde boot voer snel achteruit en ik raakte de ander kant van de sluis met een (lichte in mijn herinnering) knal. Duim bezeerd en gescheurde bloedende nagel tot gevolg...Balen en ontgoochelt voer ik de sluis uit, het advies ter harte nemend om in de sluis vooral voorop de landvast goed vast te maken, meer was niet nodig, de stroom hield de boot wel op zijn plek.

Nu, ettelijke sluizen verder lig ik de passantenhaven van Weert. Morgen met broer Ger via de Willemsroute door België naar Maastricht waar ik vrijdag hoop af te meren in het Bassin.

Het is drukkend warm, het weer zit in ieder geval niet tegen.

staande mast of toch niet?

Omdat ik het ook wel eens wilde meemaken, zijn de mannen (Teun en Pol) aan boord gestapt om 's nachts de staande mastroute door Amsterdam mee te varen. Vertrekkende vanaf het IJ ga je dan midden in de nacht in konvooi met een aantal schepen door de stad terwijl alle bruggen openstaan, facinerend. Overdag is dat voor de recreatievaart niet mogelijk. Na ruim twee uur kwamen we aan bij de nieuwemeer sluis, waar we niet verder konden. Wat bleek, Prorail had bij onderhoudswerkzaamheden een kabel doorgeknipt en dat was niet snel te repareren zodat de spoorbrug niet kon draaien. Daar lig je dan met je mast omhoog te wachten. Tegen 4en dachten ze het euvel verholpen te hebben. Niet gedeerd dachten wij, dan laten we de mast toch gewoon zakken !?! Iedereen enigzins verbaasd, dit was toch de staande mastroute? Wij de mast gekapt en langzaam de sluis uitgetufd, lijdzaam nagestaard door de overige schippers. Snel afgemeerd om nog beetje slaap te pakken, want om 5 uur ging de wekker alweer omdat we anders de brug bij Schiphol over de A9 niet zouden halen (die draait tussen 5 uur en 1/2 7. En dan gebeurt het: de hele A9 komt tot stilstand omdat zo'n lullig scheepje uit Enkhuizen zonodig door wil varen en het verdomd om de mast een stukje te laten zakken. Ik kan julie verzekeren, dat geeft een triomfantelijk gevoel (sorry forenzen en vroege opstaanders). De andere boten uit de sluis hebben we niet meer gezien, die liggen er denkelijk nog! De kids gingen van boord en Peet stapte op.

Na een kort bezoek aan Leiden voegden we ons bij Dirk en zijn boot de Fortuna in Katwijk. En ja dan is er nog voetbal. Volgens Dirk kon je op je iPad ook voetbal kijken en zo gebeurde het dat de kajuit van de EH64 omgetoverd werd in een heuse voelbalkantine inclusief bier, berenburger, chips en het nodige commentaar....je zult maar voetbalfans aan boord hebben. De jongens hebben zich keurig gedragen, alleen 's ochtends een beetje brak... De volgende dag met zijn allen richting Rotjeknor via de Vliet. Mooie route met soms onverwachte plaatjes.

Afgemeerd midden in Rotterdam, bij de WSV Oud-Delfshaven. Tuurlijk staan er dan van die oude schippers met verweerde gezichten commentaar te geven over hoe je het beste de box in kunt varen met zijwaartse wind. Gezellig uit gaan eten in het oude Delfshaven met zijn allen, wel een beetje door eten graag, de wedstrijd Duitland Italië begint zo! Het weer was de afgelopen dagen opperbest, aangename temperatuur en geen heftige weersveranderingen, ideaal voor een vaarvakantie als deze. Vandaag het grote water op. We voeren via de nieuwe waterweg, de oude Maas en Dortsche kil richting Hollands diep. Omdat Lucy mee aan boord was (aan het roer) zelfs op de nieuwe waterweg de mast gehesen (er was weinig scheepvaart, althans niet dichtbij en het weer was rustig). Zo is de EH 64 meer schip en kun je je vertonen in den vreemde. Na ongeveer 6 uur varen afgemeerd bij de Moerdijkbrug in een klein havenje. Na een vorstelijke maaltijd aan boord (Indische rijsttafel of gewoon nasi), de opstappers uitgezwaaid. Hè hè effe rust.

Ok

met de lappen vertrokken

Het is niet verstandig met de jaarlijkse lappendag in Enhhuizen te vertrekken, alles staat vol met kramen, auto's voor de deur en op de brug en zie dan maar eens de Havendienst zo ver te krijgen dat ze de de brug draaien. Na wat gezeur, lukte het toch om de oude haven te verlaten en het ruige sop te kiezen, want dat was het wel: een stevige westenwind 5 à 6. Dat was maat Ben te veel en op de Hoornse hop gebeurde het onvermijdelijk, hij werd heftig zeeziek. Balen natuurlijk. Voorbij het paard (voor de landrot, kijk op de kaart van het Markermeer en gij zult vinden) werd het water rustiger en en werd het varen minder onaangenaam. Zoals bekend vaar ik dit keer naar het zuiden om op 7/8 juli in Maastricht af te meren. Mijn zus geeft dan een feest en dat wil ik niet missen natuurlijk. Ben stapte in Amsterdam geheel opgemonterd af en Teun en Pol kwamen aan boord om het volgend traject mee te varen.